Bhí dúil sa taisteal riamh aige, agus ó tharla a sháith de mhaoin an tsaoil aige le gan fiachadh a bheith air a bheatha a shaothrú, lean sé dá chlaon ó d'fhág sé Oxford. Lean agus dá mbeadh a fhios aige an chliú a thabhaigh sé dó féin, chuirfeadh sé iontas air, nó ní sa chumann amháin a bhí gáir lena ainm, ach i gcéad áit eile thart faoi na seacht bhfarraigí. Go deimhin, áit ar bith a mbíonn lucht mórghníomh bailithe le chéile, cluinfidh tú trácht air luath nó mall. Agus má chuirtear ruball beag le cuid de na scéaltasa inse féin, ní mó ná go dtig iontas a dhéanamh de, d'ainneoin nach bhfuil ach an ceart a rá go raibh na bunscéalta maith go leor iad féin, gan aon aguisín.”