“Agus badh annsin, a Mhr. Maitland, a chuir mé na sinaointe fríd a chéile go tapaidh. Bhí mé comh cinnte a's thiocfadh liom a bheith go rabh rud éigin cearr. Bhí fhios agam nach otharlann ar bith a bhí sa teach, agus bhí tuairim mhaith agam fosta nach dochtúir a bhí san fhear a bhí ag cainnt liom. Bhí sé ró-mhilis agus ró-phlásánta. Ach goidé thiocfadh liom a dhéanamh? Ní rabh an litir agam, agus goidé thárlóchadh nuair a d'innseóchainn sin dó? Bhí mé dearbhtha gurbh' í an litir a bhí de dhíth ar an fhear, agus dá bhfaghadh sé amach nach rabh sí agam, go bhféachfadh sé le tabhairt orm pilleadh arais go Londain fá n-a coinne sul a bhfuighinn a dhul de chomhair Arthur. Ach bhí cinnte agam-sa gan an